test pap 120E!!!!!!

μετά από συστάσεις πολλών φιλενάδων μου αποφάσισα και εγώ να επισκεφτώ τη φοβερή και τρομερή γυναικολόγο που μέχρι τώρα δεν την είχα ακουστα προκειμένου να κάνω το καθιερωμένο τεστ ΠΑΠ.
Το ραντεβού στις 6.30 , εγω να τρέχω σαν το άλογο μέσα στην μπόρα μην αργήσω , να φτάνω στο ιατρείο της μούσκεμα, με δέχθηκε στις 8!!!!!!!, χρόνος παραμονής στο χώρο εξέτασης 7 λεπτά και μετά ΠΕΦΤΕΙ η δήλωση της γραμματέας της, η οποία με τη φράση: όλα μαζί 120 Ε με αποτελείωσε!!!!!!!!

Αντε περαστικά μου και άλλο κακό να μη με βρει πια............

"Το μέλι το θαλασσινό"

Θέλω να μοιραστώ μαζί σας τη μεγάλη μου συγκίνηση όταν παρευρέθηκα στην παρουσίαση του βιβλίου της πολύ καλής μου φίλης, πρώην συνεργάτιδας και αγαπημένης μου της Μαίρης.
Ήταν απίστευτο για μένα να βρεθώ σε ένα βιβλιοπωλείο και να έχω απέναντι μου λαμπερή, όμορφή και πιο σοφή από ποτέ (εμένα έτσι μου φάνηκε) την αγαπημένη μου Μαίρη, τη Μαιρουλίτα να παρουσιάζει το βιβλίο της, το πρώτο της βιβλίο σε ένα βιβλιοπωλείο γεμάτο κόσμο.

Ήταν ακόμα πιο απίστευτο όταν άρχισα να διαβάζω το βιβλίο και έβλεπα κομμάτια της ψυχής της να ξεδιπλώνονται μπροστά στα μάτια μου. Θαύμασα το κουράγιο και την τόλμη της με την απόφαση της να τα ξεδίπλώσει και μπρος στα μάτια τρίτων.....Αλλά έτσι ήταν πάντα η Μαίρη, τολμηρή, ανυπόταχτη, ευθύς, επαναστάτρια, ασυμβίβαστη άλλα πάντα περήφανη, αξιοπρεπής και Κυρία.

Μαιρούλα μου γλυκιά σε ευχαριστώ για το ταξίδι που μου χάρισες μέσα από το βιβλίο σου. Σε ευχαριστώ για όλα τα ξεχασμένα αρώματα που με έκανες να μυρίσω, για όλα τα λεμονόδεντρα που μου χάρισες για να παίξω κάτω απο τον ίσκιο τους, για όλες τις αναμνήσεις που μου ξύπνησες, για όλα τα χαμόγελα και τη γλύκα που μου χάρισες τις 3 μέρες που το διάβαζα!

Να είσαι πάντα καλά!

Αγαπημένοι μου φίλοι,
σας στέλνω την περίληψη του βιβλίου της Μαίρης και σας υπόσχομαι ότι αφού το τελειώσετε θα το τοποθετήσετε στη βιβλιόθήκη σας, στο ράφι με τα αγαπημένα σας βιβλία, εκείνα τα βιβλία που κάθε φορά που κοιτάτε το εξώφυλλο τους ή τον τίτλο τους γλυκαίνει η ψυχή σας......

"Το μέλι το θαλασσινό" Κόντζογλου Μαίρη

Το Πάσχα του χίλια εννιακόσια κάτι, κάπου σ’ ένα χωριό της Ελλάδας, ένα δεκάχρονο κοριτσάκι περνάει τις διακοπές μαζί με το δίδυμο αδερφό του και τους γονείς τους, όπως πάντα, στο πατρικό σπίτι.
Αυτό το Πάσχα θα είναι διαφορετικό απ’ όλα τα άλλα. Παλιά γεγονότα θα έρθουν στο φως και θα ταράξουν τη φαινομενική γαλήνη της οικογένειας, μιας καθωσπρέπει οικογένειας, για την οποία είναι όλοι περήφανοι.
Συνταρακτικά γεγονότα θα προσγειώσουν ανώμαλα τους μεγάλους και θα απογειώσουν, επίσης ανώμαλα, τους μικρούς και όσους νιώθουν μικροί.
Ένας ανεπιθύμητος αλλά πολυαναμενόμενος γάμος θα αναβληθεί, εξαιτίας ενός τραγικού θανάτου, που θα πυροδοτήσει τις εξελίξεις.
Ένα καινούριο μέλος της οικογένειας θα εμφανιστεί, αναστατώνοντας τους υπόλοιπους και ανατρέποντας τα «καλώς κείμενα».
Μια ιστορία από το παρελθόν θα έρθει στο φως και θα γίνει αφετηρία αλλαγών. Και ένας ανυπόληπτος έρωτας, αν υπάρχει τέτοιος, θα δώσει καινούριο νόημα στις ζωές όλων.
Η Δήμητρα, η μικρή αφηγήτρια της ιστορίας, ζωηρή, ατίθαση, αισιόδοξη, πεισματάρα, επίσης «έξυπνη και αδύνατη», όπως λέει και ο μπαμπάς της, κατά τη διάρκεια των διακοπών του Πάσχα θα βιώσει πρωτόγνωρες καταστάσεις, θα επιδιώξει να μάθει τα πάντα πριν από τους μεγάλους, θα επέμβει στα γεγονότα και θα εμπνευστεί από την Ελευθερία, συμπρωταγωνίστρια σαν φυσικό άτομο αλλά και σαν ιδέα, που θα γίνει σημαία και σκοπός της.
Και οι μεγάλοι, ο ένας μετά τον άλλο, θα αναγκαστούν να παραδεχτούν ότι η σπουδαιότερη γνώση είναι η συνειδητοποίηση της αδυναμίας μας και ότι η ισχυρότερη δύναμη είναι η Αγάπη.

Η Αγάπη, που είναι κυρίαρχο στοιχείο της ιστορίας και που θα αποδειχτεί ο καταλύτης.

Η Δήμητρα θα αγωνιστεί με νύχια και με δόντια και θα προσπαθήσει να δώσει το τέλος που θέλει αυτή, σε συνειδητό και σε ασυνείδητο επίπεδο.

Ένα τέλος που υπαγορεύεται από την αισιόδοξη παιδική ψυχή, την ψυχή που ακόμα δεν αγγίχτηκε από τον κόσμο των μεγάλων.



Σας φιλώ όλους γλυκά!!!!!!!

Και πάλι εδω!!!!!

Μετά από μια ταραχώδη μεγααααλη χρονική περίοδο με πολλές αναταραχές, καταιγίδες, αστραπές, βροντές, μεγάλες λύπες, απύθμενες απελπισίες και όλα αυτά τα χαριτωμένα ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΕΔΩ!!!!!
Γιατί κάποια πράγματα ειναι απλά αξεπέραστα!
Φυσικά σας παρακαλουθούσα όλους εξ αποστάσεως όλοοοον αυτόν τον καιρό και πρέπει να πω ότι ΠΟΛΛΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ έγιναν και φυσικά προς το καλύτερο.

Καλως σας βρήκα λοιπόν και πάλι! Να είστε όλοι καλά, γεμάτοι έμπνευση, με πολλή διάθεση και μεγάλη ανάγκη να ανοίγετε την ψυχή σας προς τα έξω.

Σας φιλώ γλυκά και σας εύχομαι Καλή Σχολική Χρονιά!:)))

Αγαπημένοι μου..........

η ζωή ειναι γεμάτη εκπλήξεις, άλλοτε γλυκές και άλλοτε πικρές...αυτην την περίοδο βιώνω μερικές απο τις πιο πικρες στιγμές της ζωής μου.....προσπαθω να μαζεψω τα κομμάτια μου και να γινω πάλι ένα τεύχος- άνθρωπος γιατί όταν εγώ κοιμόμουνα, κάποιοι με διαμελίζανε.....σας διαβάζω και σας παρακολουθώ καθημερινά, απλά δεν έχω τη δύναμη και το κουράγιο να ανοίξω ακόμα την ψυχή μου...είναι όλα πολύ νωπά ακόμα...
Λίγο χρόνο ακόμα θέλω και θα το ξεπεράσω....λίγο χρόνο ακόμα....

...όσο ζω, μαθαίνω....

- Τι κάνεις Αναστασία?
- Τι να κάνω φιλενάδα,οσο ζω, μαθαίνω...
- Τι έγινε Αναστασία, δε σε βλέπω καλά
- Τελειώσαμε με τον Κωνσταντίνο, τελειώσαμε μια και καλή.
- Τι λές ρε? Αφού τον επόμενο μήνα θα μετακομίζατε μαζι στην Αθήνα για να ζήσετε εκει για πάντα ...αφου 2 μέρες πριν ήταν εδώ και πίναμε και τραγουδούσαμε όλοι μαζί και σχεδιάζατε την νέα σας ζωή. Τι έγινε 2 μέρες μετά?
- Τι να γίνει...ανατράπηκαν όλα...7 χρόνια απο τη ζωή μου χαθήκανε για πάντα, αυτό έγινε. Δε θέλει λέει να παντρευτεί, δεν θα του ορίσει κανείς λέει χρονοδιάγραμμα πότε θα με παντρευτεί και ίσως θα έπρεπε να το σκεφτούμε ξανά για το αν θα πρεπει να αφήσω τη ζωή μου για να κατέβω στην Αθήνα μαζι του γιατι αυτά δεν ειναι αστεία πράγματα.
- και? πότε έγιναν όλα αυτά?
- Την επόμενη μέρα που έφυγε από το σουκου που είχε έρθει εδώ.Μου τα είπε από το τηλέφωνο. Να κατέβω λέει αν θέλω αλλά αυτό δε σημαίνει αυτόματα, γάμο, παιδιά και όλα αυτά αμέσως....αν και εφόσον τότε το συζητάμε.
- Και τι θα κάνεις?
- Οχι τι θα κάνω, τι έκανα να ρωτάς. Αμέσως μόλις κλείσαμε το τηλεφωνο, ανακοίνωσα στου γονεις μου ότι χωρίζουμε, πήρα τους φίλους μας, το σπιτονυκοκοίρη για να του πω ότι ξενοικιάζουμε το σπίτι και εσένα για να φέρεις κούτες για να πακετάρουμε τα ρουχα του και τα πράγματα του, να τα στείλω αύριο κιόλας να ησυχάσω και να συνεχίσω τη ζωη μου.
- Ρε...μήπως βιάστηκες να τα κάνεις όλα αυτα? Στη μισή ώρα που κλείσατε το τηλέφωνο, τα έκανες όλα αυτα? Δεν θά έπρεπε να βρεθείτε απο κοντά, να μιλήσετε ..μπορει να ήταν μια μαλακία της στιγμής, να αγχώθηκε και τελικα να μιλήσετε και όλα καλά..στο κάτω κάτω τι σε νοιάζει εσένα ο γάμος αμέσως? Εσυ δεν μου έλεγες ότι δεν σε νόιάζουν αυτά και στην τελική μπορει να μη σου αρεσει στην Αθηνα και να γυρίσεις πάλι πίσω?
- Και τι ειμαι ρε να κατέβω κάτω ανύπαντρη? καμιά του δρόμου?
- Πλάκα κάνεις...από πότε σκέφτεσαι εσύ έτσι ρε?
- Τέλος δεν ακούω τίποτα....δεν θα σπαταλήσω ουτε ένα λεπτό παραπάνω μαζί του...7 χρόνια ήταν αρκετά...σε περιμένω το απόγευμα να τον πακετάρουμε...

Ο Κωνσταντίνος πακεταρίστηκε και δεν έμεινε τίποτα να θυμίζει την παρουσία του.
Το σπίτι ξενοικιάστηκε με συνοπτικες διαδικασίες.
Ο Κωνσταντίνος μια ώρα μετά την ανακοίνωση της Αναστασίας σε όλον τον κόσμο για το χωρισμό τους και έως και σήμερα, 10 μέρες μετά...προσπαθεί να επικοινωνήσει με σταθερά και κινητά με την Αναστασία. Εκείνη βλέπει το νούμερο του και δεν του απανταει. Του απάντησε μόνο στην πρώτη του απόπειρα για να του πει ότι το έχει πει παντου και οτι του απαγορευει να πατησει το πόδι του στην πόλη μας και θα του στειλει τα πράγματα του. Αυτος έμεινε άναυδος και της ειπε..οτι βιάστηκε πολύ και απλά ένα τηλεφώνημα ήταν ..και ....και ...και ....Η Αναστασία απλά του έκλεισε το τηλέφωνο και ταυτόχρονα έκλεισε και το βιβλίο της κοινής τους ζωής.

Η Αναστασία έχει ξεκινήσει τη νέα της ζωή.
Ο Κωνσταντίνος ακόμα δεν έχει καταλάβει τίποτα.

Καλώς σας βρήκα!

Ευχαριστώ τη Ζυγίνα για την πρόσκληση και τη βοήθεια!
φιλιά σε όλους

Η μικρή Λυδία

Η μικρή Λυδία
Δευτέρα, 4 Ιούνιος 2007
Η μικρή Λυδία!
Είναι 3 ετών! Παλεύει με τον καρκίνο σαν ίσος προς ίσο και ακόμα πιο γενναία! Ισως κάποιοι από εσάς την έχετε συνάντήσει στην μπλογκόσφαιρα. Εγώ τη συνάντησα σήμερα....στης Αμαλίας....Η Λυδία είναι η ευκαιρία μας.....ειναι η ευκαίρία μας να προχωρήσουμε παραπάνω απο μπάνερς, βίντεο, αποχαιρετισμούς, είναι η ευκαιρία μας να κάνουμε πράξη την παρακαταθήκη που μας άφησε η Αμαλία! Θυμάστε την αδυναμία της στα μικρά παιδάκια...είναι η ευκαιρία μας.

Ας βοηθήσουμε όλοι μαζί τους γονείς της να την κρατήσουν κοντά τους!
Ας τους ρωτήσουμε τι χρειάζονται και τι πρέπει να αγωνιστούμε για να παρακάμψουμε, ποια ειναι αυτά τα εμπόδια που πρέπει να βγάλουμε από το δρόμο τους!

Ας το κάνουμε όλοι μαζί παιδιά! Ας το κάνουμε σήμερα! Όλοι μαζί !

http://lydia-tigria.blogspot.com

Δηλώστε παρόν και ελάτε να σχεδιάσουμε όλοι μαζί τη σωτηρία της Λυδίας!

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ..

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)
«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...» (Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)
Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.
Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.
Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο.
Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.
«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)
Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ: «Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»
Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:
* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ
*ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ
*ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ
*ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.
*ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.
*ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
*ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
*ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.
Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων (Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").
ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

απάντηση στο ερωτηματολόγιο της Ζυγίνας

απάντηση στο ερωτηματολόγιο της Ζυγίνας

Στα σοβαρά....
1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;

Να ξυπνάω το πρωι, να πίνω εναν καφέ με το γιο μου να παιζει τριγύρω μου.


2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;

το καταραμένο ξυπνητήρι του κινητου

3. Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;

δυστυχως δεν θυμάμαι πια....Ισως να ήταν ο Λαζόπουλος

4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;

απαιτητική!

5. Το βασικό ελάττωμά σας;

δεν έχω καθόλου υπομονή.

6. Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;

σε αυτά που τα αποτελέσματα τους ανατρέπονται.

7. Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;

με την Μπουμπουλίνα:)

8. Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;

δεν έχω πια.

9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;

Τεργέστη - Ιταλία


10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;

πολλοί, πάρα πολλοί, Έλληνες και ξένοι. Δεν έχω ξεχωρίσει ιδιαίτερα κανέναν.

11. Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;

τον ανδρισμό!

12. … και σε μια γυναίκα

την περηφάνεια!

13. Ο αγαπημένος σας συνθέτης;

δεν έχω ιδιαίτερη προτίμηση σε κανέναν ειδικά.

14. Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;

"θα σπάσω κούπες για τα λόγια που'πες"

15. Το βιβλίο που σας σημάδεψε

"Το τρένο με τις φράουλες¨" Καστανιώτης. Ηταν το πρωτο μου ενήλικο βιβλίο σε ηλικία 15 ετών και με τρόμαξε

"Τα γοργόφτερα γλαράκια" το πρώτο βιβλίο που μου έκαναν δώτο οι γονεις μου σε ηλικία 7 ετών

16. Η ταινία που σας σημάδεψε;

"Ο δικηγόρος του διαβόλου" ¨ηθελα να φύγω τρέχοντας απο το σινεμά.

17. Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;

Klimt

18. Το αγαπημένο σας χρώμα;

μαυρο


19. Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;

το γιο μου και μόνο αυτον!

20. Το αγαπημένο σας ποτό;

martini

21. Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;

για όλους αυτούς που έχω αφήσει στη ζωή μου να με εκμεταλευτούν και ενώ το καταλάβαινα συνειδητά το άφηνα να συνεχίζεται.

22. Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ’ όλα;

Το ψέμμα και την κοροιδία.

23. Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;

διαβάζω και γενικά ρεμβάζω.

24. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;

μην πάθει κάτι ο γιος μου.

25. Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;

οταν δεν έχω άλλη επιλογη.

26. Ποιο είναι το μότο σας;

Μη δώσει ο Θεος στον άνθρωπο όσα μπορει να αντέξει!

27. Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;

Στον ύπνο μου.

28. Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;

Οτι με συγχωρεί για όλα όσα έκανα και όλα όσα παρέλειψα να κάνω!

29. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;

ταραχή και τρικυμία!


...ή στα αστεία....

1. Πετάει ο γάιδαρος;

υπο προυποθέσεις και εφόσον έχεις κερδίσει το τζόκερ, ναι!

2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;

συνεχίζει να ειναι το καταραμένο ξυπνήτήρι του κινητου

3. Η μεγαλύτερη μαλακία που έχετε πει σε κάποιον και την έχει πιστέψει;

ναι καταλαβαίνω...οτι αναγκάστηκες να με κοροιδεύεις επι 3 χρόνια!

4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;

η πολυλογία μου, μιλάω συνεχώς

5. Το βασικό ελάττωμά σας;

λεω κατι 10 φορες στον ιδιο άνθρωπο για να πειστώ οτι το έχει καταλάβει.

6. Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;

χμ...... σε αυτά που μπορώ να κάνω undo

7. Ποια είναι η πρωτεύουσα του Λιχτενστάιν;

το Λιχτενστάιν

8. Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;

ο μικυ και ο ντόναλντ. Αυτοι έμειναν μονο καθαροί!

9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;

στον κόσμο μου

10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς ;

ο αγαπημένος μου συγγραφέας ειναι ο Καβάφης?! που είπε και η Αντζελα

11. Αγαπημένη ταινία;

ο ηλίθιος και ο πανηλίθιος: τη ζω καθε μερα αυτην την ταινία με πολλους τριγύρω μου να διεκδικούν τους πρωταγωνιστικούς ρόλους

12. Αγαπημένη trashιά;

So you think you can dance.

13. Χειρότερο τραγούδι όλων των εποχών;

Που σουνα μωρο μου χθες που σε πηρα 8 φορες και δεν ησουνα εκει,είχα παει λαικη.

14. Τι νοσταλγείτε πιο πολύ απ’ όλα;

τα παιδικα μου χρόνια

15. Κανένα σοκαριστικό μυστικό έχετε;

ουυυυ...ποοοολλλααααα

16. Μόνο αυτό; Ποιο;

πολλά είπαμε......

17. Που αναφέρεται ο Βαν Γκογκ ως Βαν Νταμ;

χμ...συγνωμη με πιάσατε αδιάβαστη...αν και έχω διαβάσει τόσο Καβάφη στη ζωή μου. Ελπίζω να μη βιαστείτε να με κακοχαρακτηρίσετε....ελα καλε κυρία...δώσε μου άλλη μια ευκαιρία...αλλη μια ερώτηση γνώσης ...σε παρακαλώ...

18. Το αγαπημένο σας πτηνό;

κοτα! Τις συναντάω καθε μερα γυρω μου. Στο τέλος τι να κάνεις...τις αγαπάς.

19. Αγαπημένος τρόπος θανάτου;

απο γέλιο

20. Το αγαπημένο σας ποτό;

το μαρτίνι δεν ήταν αρκετά αστείο ε?

21. Το αγαπημένο σας φαγητό;

α...ειναι πολύ δυσκολο και απαιτεί ιδιαίτερες μαγειρικές ικανότητες.
Μπριζόλες με πατάτες.

22. Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ’ όλα;

τη βλακεία

23. Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;

μα τι άλλο...διαβάζω Καβάφη ( το συγγραφέα που λέγαμε...)

24. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;

η βλακεία

25. Μεγαλύτερο ψέμα;

η φράση: μην υποτιμάς τη νοημοσύνη μου

26. Ποιο είναι το μότο σας;

Οι ηλίθιοι είναι αήττητοι!

27. Πώς θα επιθυμούσατε να ζήσετε;

όπως οι περισσότεροι απο αυτους που συναντώ στη ζωή μου: Εις βάρος των άλλων!

28. Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;

Θεέ μου ήμαρτον, πως μας ανέχεσαι!

29. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;

σε μια κατάσταση μόνιμης βλακείας και αποχαύνωσης! draft

η διατροφή , το διαζύγιο, το παιδί, ο πολιτισμός και άλλα τέτοια χαριτωμένα

"Ειναι πάντως βρε παιδί μου αυτοί οι ξένοι και ιδιαίτερα οι γερμανοτραφείς άλλο πράγμα...άλλοι άνθρωποι, πολιτισμένοι, γαλαντόμοι, όχι σαν τους δικους μας τους Ελληνάρες...." έχω ακούσει κατα καιρούς από διάφορα στόματα.....
Ναι ....ναι ....βιάζονται να συμφωνήσουν όσοι ακουν τις παραπάνω δηλώσεις....
Μάλιστα! λέω εγώ!

Γαλαντόμος, πολιτισμένος αυστριακός πρώην σύζυγος, μεγαλωμένος με νταντάδες, με γαλλικά και πιάνο, και γενικά μη στάξει και μη βρέξει, μετρουσε 3 ωρες εργασίας στα 30 του χρόνια, παντρευτηκε, έκανε εναν γιο και χώρισε με ελληνίδα κυρία, μεγαλωμένη οχι μη στάξει και μη βρέξει, που στα 30 της μετρούσε 10 χρόνια εργασίας!

Το αποτέλεσμα ειναι ο γαλαντόμος κύριος να έχει την απαίτηση να μεγαλώνει ο γιος του με 150 Ε το μήνα απο τη μεριά του. Δεν θεωρεί σημαντικό ο γιος του να μάθει γερμανικά αν και οι γονεις του δεν μιλάν γρι ελληνικα! Και επίσης θεωρεί οτι η σχέση της μητέρας με το παιδί της ειναι 3 ώρες την ημέρα (μετά τη δουλειά της) και όλο αυτό φυσίκά δεν ειναι τίποτα φοβερό και τρομερο αλλά απλά μια τρίωρη απασχόληση!

Επισης έχει ζητήσει για τις 2 μερες το μηνα που έχει το παιδί να αφαιρείται το ανάλογο ημερήσιο κόστος από το σύνολο της διατροφής!

Ο δικηγόρος του δε, κατόπιν εντολής δικής του, ζήτησε να γίνει έλεγχος του φροντιστηρίου γερμανικών που θελει να στείλει η μητέρα το παιδί, γιατι φοβάται οτι μπορεί να παραείναι καλό, οπότε οπως καταλαβαίνουμε όλοι ...υπάρχει πρόβλημα!

Αυτά και άλλο πολλά....στο επόμενο επεισόδιο!
Αντε βρε και εις ανώτερα !

υποχωρώ

ναι, τελικά αυτή είναι η λύση...να κάνεις εσύ πίσω...να μπείς σε κατάσταση υστερίας και να αφήσεις τον άλλον να πάρει το παιχνίδι της ζωής στα χέρια του.
Και αν αποτύχει? και αν δεν μπορέσει να τα βγάλει πέρα και τον πάρει η μεγάλη χιονοστοιβάδα που λέγεται ζωή από κάτω? και αν φύγει, τρεξει και φύγει για να σωθεί?
Ας αποτύχει, ας συντριβεί, ας φύγει!
Αν αυτό πρέπει να γίνει, ας γίνει.....και που κρατάς τον άλλον από τα μαλλιά και δεν τον αφήνεις να τσακιστεί, τι νομίζεις ότι κάνεις? παρατείνεις την πτώση απλά μέχρι να σου μείνουν οι τούφες του στα χέρια και να τον δεις να χάνεται.
Κουράστηκα....τι λέξη και αυτή...τι πολυτέλεια να μπορείς να τη λές και να αφήνεσαι σε αυτήν...Πόσο καιρό έχω να νοιώσω αυτήν την πολυτέλεια? πόσο καιρό έχω να αφεθώ στην παραιτηση? πόσο πολύ το χρειάζομαι? Υποχωρώ λοιπόν....υποχωρώ και περιμένω....περιμένω το μεγάλο θαύμα που λέγεται ..άλλος έχει πια τα ηνία και όπου πάμε.....
Όπου και αν βγάλει αυτό! Χειρότερα από το τώρα δεν μπορεί να είναι...δε γίνεται να είναι ...καλύτερα? κανείς δεν ξέρει...ο χρόνος θα δείξει, πάντα αυτός δείχνει...και εμείς απλοί παρατηρητές του.

χ ά ο ς

Είναι κάτι μέρες που τίποτα, μα τίποτα δε φαίνεται σωστό. Κάθε σου λέξη, κάθε σου κίνηση φαίνεται λάθος, γιατί μπαίνεις κάτω από το μικροσκόπιο του καθενός και απλά τα βλέπεις όλα μέσα από τη δική του οπτική. Και φυσικά δε γίνεται να συμβιβάσεις τα ασυμβίβαστα και όλες οι πράξεις σου να είναι ακέραιες και αρεστές από όλους.
Ο ένας θεωρεί αυτό σωστό...ο άλλος το άλλο.....ο ένας πιστεύει αυτό...ο άλλος το άλλο....και κανείς δε συμφωνεί με κανέναν....και εσύ εκεί στη μέση της δίνης να προσπαθείς να βγάλεις άκρη....να προσπαθείς να συμβιβάσεις τα ασυμβίβαστα...΄γίνεται αυτό? δε γίνεται...πως να ειναι όλι ευχαριστημένοι? πως να συμβιβάσεις τα πάντα μεταξύ τους και να κάνεις αυτό που πρέπει ?
Λογικά θα πέσεις σε λάθη...λογικά θα πέσεις σε αντιφάσεις...λογικά θα μπερδευτείς.....λογικά θα σκουντουφλήσεις και θα πέσεις κάτω.....τι να πω...δεν ξέρω....ειλικρινά......χάος μέσα στο μυαλό μου...χάος και ποιος θα με ξεμπλέξει δεν ξέρω τελικά.....νοιώθω σαν να ακροβατώ σε ένα τεντωμένο σκοινί, το οποίο όπου ναναι θα με ρίξει κάτω....η ερώτηση είναι, τα πράγματα θα είναι πιο άσχημα μετά την πτώση ή ήδη είναι πολύ άσχημα τώρα, οπότε η πτώση θα είναι στην ουσία η λύτρωση?

...μη νοιάζεσαι...

Πόσες φορές έχω πει αυτήν τη φράση στη ζωή μου? Πόσες φορές δεν έχω κάνει τα πάντα για να την κάνω αληθινή? Πόσες φορές δεν κοίταξα ένα κουρασμένο θλιμμένο πρόσωπο...ανδρικό, γυναικείο....και είπα ....εγώ είμαι εδώ...μη νοιάζεσαι....
Πόσες ατελείωτες...χιλιάδες φορές βγήκε αυτή η φράση από τα χείλη μου ...?
Πότε θα με κοιτάξει και μένα κάποιος στα μάτια έστω μια φορά, θα δει όλη μου την κούραση, την απόγνωση και την κραυγή βοήθειας που ουρλιάζει η ψυχή μου και θα πει και σε μενα.....εγώ είμαι εδώ...μη νοιάζεσαι....?
Θα γίνει ποτέ αυτό? Θα συμβεί? Θα το ζήσω άραγε ποτέ εγώ αυτό?

η χριστουγεννιάτικη γιορτή

Εχθές είχαμε τη χριστουγεννιάτικη γιορτή σου...
Η τελευταία χριστουγεννιάτικη γιορτή σαν νήπιο. Από του χρόνου δημοτικό...και ο Θεός Βοηθός...!
Μεγάλωσες τόσο πολύ....που ειναι εκείνο το ντροπαλό άγοράκι που κρυβόταν στην τελευταία σειρά για να μη φαίνεται? Που ειναι εκείνο το αγοράκι που σε όλη τη γιορτή με έψαχνε με το βλέμμα του για να βρει κουράγιο να συνεχίσει το ποιήμα του και να κάτσει στη σκηνή?
Αγάπη μου...έγινες αντράκι πια....πόσο δυνατά είπες το ποίημα σου...και πόσο πολύ μέ έψαξες...οχι για να παρεις κουράγιο ...αλλά για να μου δειξεις με περηφάνια ότι δεν ειχες ξεχάσει ούτε λέξη....Και την ώρα του τραγουδιού και του χορού...εκεί που ήσουνα στην πρώτη γραμμή και χόρευες και τραγουδούσες τόοοσο δυνατά και ήσουνα τόσο μα τόσο χαρούμενος και ευτυχισμένος....και χαμογελούσες και μου έγνεφες κάθε φορά που το βλέμμα σου έπεφτε πάνω μου....
Μωρό μου γλυκο...πόσο πολύ έχεις μεγαλώσει....και πόσο αξιόλογος γίνεσαι ....
Να είσαι πάντα καλά αγάπη μου! Γερός και δυνατός!

Χρόνια πολλά Νικολάκη!

Χρόνια πολλά μικρέ μου Νικολάκη! Να είσαι πάντα γερός, ευτυχισμένος και επιτυχημένος!
Να μη δεις ποτέ μεγάλες πληγές και να μη νοιώσεις ποτέ μεγάλες στεναχώριες!
Η ζωή σου να κυλάει ομαλά και γάργαρα σαν το νεράκι στα ποταμάκια που τόσο σου αρέσει να βλέπεις και να είσαι πάντα χαμογελαστός και χαρούμενος, όπως είσαι τώρα!
Χρόνια πολλά αγάπη μου, να ζήσεις 1000 καλά χρόνια και εγώ να σε βλέπω και να σε καμαρώνω!

Σ'αγαπώ πολύ
η μαμά σου

Ετσι απλά για καλή εβδομάδα....

Είπα να γράψω...συνήθως μου αρέσει να σας διαβάζω...και καμιά φορά να μιλάω μόνη μου συμφωνόντας, διαφωνόντας, χαμογελώντας ή και μένοντας στεναχωρημένη και μελαγχολική με όσα διαβάζω.
Άλλες φορες μου αρέσει να σχολιάζω κάποια από αυτά που λέτε.
Σπάνια τον τελευταίο καιρό έχω την επιθυμία να γράψω κάτι και εγώ....Ισως γιατι αν δεν έχεις να πεις κάτι, είναι καλύτερο να σιωπάς.
Ή ισως όταν έχεις να πεις πολλά και το κεφάλι σου βουίζει και δεν ξέρεις από που να αρχίσεις και που να τελειώσεις....είναι πάλι καλύτερα να σιωπάς....
Σήμερα είπα να σπάσω τη σιωπή μου και να ευχηθώ απλά σε όλους καλή εβδομάδα και καλό κουράγιο με όλα αυτά που παίζουν τέννις στο κεφάλι μας καθημερινά.
Ίσως μια μερα να έχω και εγώ κάτι να γράψω, κάτι που δε θα σας μιζεριάσει, δε θα σας γεμίσει θλίψη την ψυχή αλλά θα σας κάνει να γελάσετε.....
θα είναι τότε που θα έχω καταφέρει να χαμογελάσει και εγώ...όχι μόνο με τα χείλη μου αλλά με την καρδιά μου.
Πολλές καλησπέρες και καλή εβδομάδα σε όλους!

Η μεγάλη απόφαση

πόσο πολύ με πεθαινεις. ποσο πολυ με πληγώνεις και με σμπαραλιάζεις και δεν αφήνεις ίχνος αυτοσεβασμού και αυτοεκτίμησης μέσα μου. Πόσο πολύ με κάνεις να σιχαίνομαι και να μισώ τον εαυτό μου και εσενα ταυτοχρονα. Πως ειναι δυνατόν να μην υπάρχουν πια λεξεις για να μιλήσει ο ένας στον άλλον? Να έχουν ειπωθεί όλα και να έχουν αναλυθεί όλα και ακόμα να μην έχουμε καταφέρει να δουμε αχτίδα φωτός στο τούνελ της ζωής μας?
Πως ειναι δυνατόν να αρρωσταίνω κάθε φορά που παω να σου μιλήσω από τα πιο απλά μέχρι τα πιο δύσκολα? Γιατί με κάνεις και μας σιχαίνομαι? Γιατί ενω καταλαβαίνω ότι δεν κάνουμε μαζί δεν αποφασίζω να σε διώξω να λυτρωθουμε και οι 2?
Γιατί δεν με διώχνεις εσυ? Οχι όπως το κάνεις πάντα, πανω στον καυγα και οταν συναινώ να πισωγυρίζεις, αλλά απλά με τη μια, ουσιαστικά, τ ε λ ε σ ι δ ι κ α !
Πότε θα πάρουμε πια αυτην την αποφαση για να μπορέσουμε και οι 2 να λυτρωθούμε και να ξαναγελάσουμε? να γελάσει η ψυχή μας και οχι τα χείλη μας.....ποτε?

Πρώτη μέρα στο νηπιαγωγείο!

Διάλογος το προηγούμενο βράδι:
- τελικά μαμά σήμερα θα πάω σχολείο?
- αύριο
- το σήμερα ειναι αύριο?
- το σήμερα ειναι σημερα και το αύριο είναι όταν ξυπνήσουμε
- αααα δηλαδή το αυριο ειναι σήμερα, μαλιστα.
- (-)
- μαμα...δε θελω να παω σχολείο
- γιατί μωρό μου?
- γιατί μενω πολλές ώρες, γιατί οι κυρίες με βαζουν τιμωρία όταν ειμαι κακό παιδί, γιατι ....γιατί....γιατι δε θελω
- αυτοί δεν ειναι λόγοι να μην πας σχολείο, έλα να τα φτιάξουμέ όλα, δεν θα νοιώθεις ότι μενεις πολλές ώρες γιατι θα περνάς τοσο γρήγορα που οι ώρες θα παιρνάνε νεράκι, δεν θα μπαίνεις τιμωρία γιατι θα είσαι καλό παιδί και δεν θα υπάρχει λόγος να σε βαζει κανεις τιμωρία.
- ναι ρε μαμα αλλα δεν ειναι μονο αυτά....
- τι άλλο είναι μωρό μου?
- να έγω στο σχολείο...ξερεις......κλαιω για σένα γιατί σου λειπω...γι' αυτό δε θελω να παω...καταλαβες?

Καλή αρχή Νικολάκη μου! Καλή πρώτη μέρα στο νηπιαγωγείο!

Γεια σας!

Γεια σε ολους! Σας διαβαζω εδώ και καιρό, από το blogs.gr ακόμα και ήθελα εδώ και πολύ καιρό να γίνω μελος της παρεας σας. Απλά πάντα όταν έπαιρνα την αποφαση να το κανω αυτό, κατι συνεβαινε σε εμενα ή σε εσας και έπρεπε να περιμενω.
Να είστε καλα!